غم یعنی...

غم یعنی وقتی که اس ام اس روز پدر از نوع خنده دار برات میفرستن و دختر داییم پهلوم نشسته باشه و دلم نیاد بهش بگم چی توش نوشته و آخر شب به جای اینکه بخندم به این اس ام اس ها زار زار گریه کنم!

غم یعنی از جلوی لباس فروشی ها با دختر داییت - برای اینکه حال و هواش عوض شه- رد شی و تو ویترین همه شون نوشته باشه "روز پدر مبارک" ! 

پ.ن: بنده ی خدا فقط یک کلام گفت یاسی بریم تو ماشین بشینیم، حوصله ندارم!

نوستالژی ها

لطفاً از همه ی آرزو ها، و خواسته هایتان برای خواهرزاده ی بیچاره تان صحبت نکنید! چون ممکنه بعد مرگتون (بعد 120 سال) با دیدن، شنیدن، خوردن، بوییدن... کوچکترین چیزی یاد شما بیافتد! دایی من آدمی بود که وابسته بود به گذشته هاش و نوستالژی هاش! از همه شون برام حرف زده بود!

پ.ن : میفهمید که؟ خیلی بده که دیدن یک ویولونیست، شنیدن یک آهنگ، خوردن بستنی... هم منو یاد داییم میندازه و هنوزم نمیتونم با رفتنش کنار بیام! داغونم! هنوز فکر میکنم مریضه و تو خونه منتظره که برم دیدنش!

سیاه پوشان شهر من

الان بیشتر از دو هفته اس که به خاطر فوت داییم، بعد هم خاله ی مادرم سیاه پوش شدیم! اینقدر سیاه نمیپوشیدم ( کلاً مانتوی سیاه نداشتم) که هر کی تو دانشگاه منو دید گفت چی شده، تا حالا ندیده بودم سیاه بپوشی!

حالا تو این مدت بیشتر از همه ی وقتای دیگه حواسم به رنگ لباس مردم تو خیابون بود! من عزا دارم، سر تا پا سیاه میپوشم! این همه زن دیگه تو تهران هم عزا دارن؟ شما دیگه چرا سر تا پا سیاه میپوشین؟

بگذر ز من ای آشنا

خیلی بی رحم شدم! نمیدونم! شاید هم بودم! از رنج بردن کسی که یه روزی خیلی اذیتم کرد ( من هم به همون اندازه اذیتش کردم) لذت میبرم!

پ.ن : گاهی دلم براش میسوزه ، ولی بیشتر اوقات لذت میبرم!

این روزها،تلفن ما

ایشالا تلفن هیچکی تا 12 شب برای تسلیت و خبر بد زنگ نخوره!

بی تفاوتی محض

شاید بی رحمانه باشه! ولی برای من وقتی یکی رفت دیگه رفت! هر کسی هم که می خواد باشه! 

پ.ن: خدا نکنه از کسی بدم بیاد! بدتر از اون ، خدا نکنه نسبت به کسی بی تفاوت بشم!

Dang Show - Whatever Might Be

Whatever Might Be 

خوشتر از فکر می و جام چه خواهد بودن

تا ببینم که سرانجام چه خواهد بودن

بردم از ره دل حافظ به دف و چنگ و غزل

تا جزای من بدنام چه خواهد بودن

خوشتر از فکر می و جام چه خواهد بودن

تا ببینم که سرانجام چه خواهد بودن

باده خور غم مخور و پند مقلد منیوش

اعتبار سخن عام چه خواهد بودن

خوشتر از فکر می و جام چه خواهد بودن

غم دل چند توان خورد که ایام نماند

گو نه دل باش و نه ایام چه خواهد بودن

خوشتر از فکر می و جام چه خواهد بودن

تا ببینم که سرانجام چه خواهد بودن

بردم از ره دل حافظ به دف و چنگ و غزل

تا جزای من بدنام چه خواهد بودن

غم دل چند توان خورد که ایام نماند

گو نه دل باش و نه ایام چه خواهد بودن

پ.ن: منبع متن شعر